ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Από τα θαύματα του αγίου Παïσίου του Αγιορείτου! Ένα νεαρό παιδί έπασχε για τριάντα χρόνια από χρόνιο νευρολογικό σύνδρομο με παράλυση και αταξία και ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Το 1981 επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Εκεί τον πλησίασε κάποιος προσκυνητής Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και του είπε ότι θα αναλάβει τα έξοδά του για να τον πάρει στην Αμερική για μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων. Η επιθυμία του να ξανασταθεί στα πόδια του και να περπατήσει άναψε μέσα του. Πριν να πάρει όμως την απόφαση θέλησε να ρωτήσει τον γέροντα Παΐσιο. Στις πέντε το πρωί στον χώρο του παλαιού ιατρείου των Καρυών, αφού ενημέρωσαν τον γέροντα, έγινε η συνάντησή τους. Ο γέροντας άκουσε τον λογισμό του και τον σταύρωσε στο κεφάλι με το λείψανο του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου που είχε μαζί του. Κατόπιν έπιασε τα παράλυτα και ατροφικά πόδια του και τα ασπαζόταν λέγοντας: – Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον παράδεισο και εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Χωρίς ν...

Αλλη μια ιστορία, μέσα από την καθημερινότητα μας, αποδεικνύει πως η πίστη στο Θεό, μπορεί να φέρει... ένα θαύμα! Στην πόλη Κουιμπίσεβ ζούσε μια οικογένεια: η ευσεβής μητέρα και η κόρη της Ζωή. Το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς 31 Δεκεμβρίου του 1956 η Ζωή προσκάλεσε επτά φίλες της και άλλους τόσους νεαρούς σε δείπνο και χορό. Τότε ήταν η νηστεία των Χριστουγέννων και η μητέρα παρακάλεσε την Ζωή να μην προγραμματίσει μια εσπερίδα με χορούς και φαγητό, αλλά η κόρη επέμενε στο δικό της. Εκείνο το βράδυ η μητέρα πήγε στην Εκκλησία να προσευχηθεί. Μαζεύτηκαν οι καλεσμένοι, αλλά ο αρραβωνιαστικός της Ζωής δεν είχε έρθει ακόμη. Το όνομα του ήταν Νικόλαος. Οι κοπέλες και τα αγόρια χωρίσθηκαν σε ζευγάρια και άρχισαν το χορό. Η Ζωή έμεινε μόνη της. Από αμηχανία χωρίς να πολυσκεφθεί, κατέβασε την εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού από τον τοίχο και είπε: «Θα πάρω αυτόν τον Νικόλα και θα πάω να χορέψω μαζί του», χωρίς να δίνει σημασία εν τω μεταξύ στις φίλες της, οι...

Όταν ήμουν σε ηλικία 5-6 ετών θυμάμαι όλοι οι κάτοικοι της κοινότητας  του Παραλιμνίου εόρταζαν τη γιορτή του Χρυσοσώτηρος στις 6 Αυγούστου εις την Σωτήρα. Ήταν το γειτονικό χωριό. Οι κάτοικοι της κοινότητας μας στις 6 Αυγούστου ενωρίς το πρωί, 6 π.μ., αναχωρούσαν δια το γειτονικό χωριό  Σωτήρα. Με  τα κάρα, τις καρέττες και τα γαϊδούρια οι νέοι, οι νέες και οι γέροντες για την μεγάλη γιορτή του Χρυσοσώτηρος. Επίσης οι νέοι και οι νέες στόλιζαν τα κάρα και τις καρέττες. Είχαν το έθιμο να συναγωνίζονται ανά  μεταξύ τους ποιος θα έφτανε πρώτος με τα κάρα, τις καρέττες και τα γαϊδούρια.  Γινόταν ένα μεγάλο κομβόι από το Παραλίμνι μέχρι της Σωτήρα δια μέσου της Λίμνης. Η  αγάπη  αυτή, η συνήθεια των κατοίκων του Παραλιμνίου  δια την εκκλησία της Χρυσοσώτηρος γινόταν περίπου από το 1900 μέχρι το 1974 που έγινε η εισβολή. Ο πατέρας μου Τζιοβάνης Γ. Κουζαλή εξηγεί γιατί γινόταν όλη αυτή η κοσμοσυρρο...

Γεια σας με λένε Γιώργο και είμαι 28 χρονών, θέλω να μοιραστώ μαζί σας την πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, και να περάσω μέσα από αυτή ένα μήνυμα σε όλους! Πριν μερικά χρόνια, ένα συγγενικό μου πρόσωπο μπήκε στο νοσοκομείο με πολύ δύσκολη κατάσταση της υγείας του, όταν διαπίστωσα πως τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, ένιωσα να κάνω αυτό που πάντα μου άρεσε να κάνω, να μιλήσω στο Θεό.  Για μένα ο Θεός είναι τα πάντα, Πατέρας, Αδελφός, Φίλος, και όταν μιλάω σε εκείνον πάντα νιώθω πολύ καλύτερα!  Άρχισα λοιπόν να προσεύχομαι με δύναμη ψυχής, έκλαιγα με σπαραγμούς, έσφιγγα τα χέρια μου θέλοντας να δείξω πόσο ανάγκη τον έχω. Ξαφνικά άνοιξα τα μάτια μου και σήκωσα το κεφάλι μου νομίζοντας πως είναι κάποιος απέναντι μου και με κοιτάζει. Δεν υπήρχε τίποτα και όμως το βλέμμα μου κόλλησε σε ένα σημείο, χωρίς να μπορώ να κοιτάξω αλλού και με ανατριχίλα που νόμιζα πως έφευγε το δέρμα μου, ψιθύρισα "είσαι εκεί;" και αμέσως μετά μια απίστευτη μυρωδιά (όπως το λιβάνι) εισήλθε απ’το που...